Ervaringen

Hallo mijn naam is linda, ben 23 jaar en heb ook hyperventilatie gehad! 

Mijn jeugd was niet erg makkelijk. Ik verloor mijn moeder toen ik 6 jaar was. Mijn vader kreeg een vriendin toen ik 8 jaar was, maar daar kon ik totaal niet mee overweg.

Uiteindelijk besloten mijn vader en zijn vriendin uit elkaar te gaan, waar ik niet alleen de reden van was, maar ik gaf mezelf er wel heel erg de schuld van. De relatie tussen mijn vader en mij werd wel aldoor beter maar toen ik 21 was besloot ik op mezelf te gaan wonen. Ik was helemaal blij, ik kon namelijk weer goed met mijn vader overweg en ik had alles zoals ik het wou hebben maar toen kwam de ellende.

Ik werd draaierig als ik in een drukke ruimte kwam. Ik durfde nergens meer heen omdat ik bang was voor de mening van anderen ten opzichte van mij. Dat was raar, want ik was nooit zo, ik was eigenlijk wel altijd vrolijk en vond het heerlijk om mensen om me heen te hebben. Daar lag ik op een gegeven moment elke nacht over na te denken, want ik wilde niet zo zijn! Ik was sterk en wou ook vooral niet toegeven dat ik misschien best wel eens de spanning van alle jaren kwijt moest.

Toch bleef ik ondanks de aanvallen (hyperventilatie) wel overal heen gaan. Totdat op een avond ik lekker op de bank wou hangen terwijl iedereen uit ging, even lekker iets voor mijzelf doen. Toen ging het mis, ik kreeg hartkloppingen. Mijn linker arm tintelde en ik dacht.. ik ga dood. Ik belde meteen de ambulance. Die vertelde mij dat het hyperventilatie was. Ik kon het niet geloven, maar nu deed ik er wel wat mee. Via mijn werkgever hoorde ik van Stichting A.F.H.H. Ik heb contact opgenomen en een gesprek gehad met Ingrid. Alles wat zij vertelde klopte, dus ja ik had wel degelijk hyperventilatie. maar niet alleen de aanvallen nee, de hele dag constant.

Ik ben de training met 19 ademhalingen per minuut begonnen en ik ging weg met 8 ademhalingen in een minuut!! Inmiddels ben ik klaar met de training. Het gaat erg goed met mij!! maar geloof me, ik heb nog wel pieken en dalen maar ik weet nu hoe ik er mee om moet gaan!! Nu ben ik de baas en niet andersom. Soms voel ik me onrustig en dan doe ik mijn relax oefening, dan ben ik zo weer rustig. De training is wel heel hard werken maar het resultaat is echt de moeite waard!! Ingrid, ontzettend bedankt!! 

Groetjes Linda

Linda

Hyperventilatie…..wie kent het niet? Gelukkig heel veel mensen niet. Alhoewel ik zelf denk dat er best heel veel mensen zijn die niet eens weten dat ze het hebben. Zelf heb ik er al heel lang last van. 

De eerste aanval kreeg ik toen ik net 2 kinderen had.

Ik deed ze in bad en werd kwaad en toen… dacht ik dat ik dood ging. Vreselijk, ik zal het nooit vergeten. Ik belde mijn moeder en die wist gelijk waar ik het over had. Zij was ook hyperventilatiepatiënt. De huisarts zei dat ik het maar een tijdje rustig aan moest doen. Weer iemand die het niet begrijpt, terwijl dat juist de mensen zijn die je wat vertrouwen moeten geven en je door zouden moeten verwijzen. Maar nee, het voorstel was om mij aan de medicijnen te zetten. Nooit natuurlijk (achteraf had ik het misschien wel moeten doen maar ja).

Veel gezoek naar wat ik mankeerde en vooral hoe ik eraf kon komen. Ik ben vaak naar de homeopaat geweest en heb veel homeopathische rustgevers gebruikt en … nu snap ik het… veel wijn gedronken. Dan kon ik mij ontspannen, vooral op een verjaardag. Want dat rustig zitten is niets voor mij.

Na heel veel jaren ben ik eindelijk bij Ingrid terecht gekomen, door verhalen van mijn collega. Die bleek ook nog eens de allereerste patiënt van Ingrid te zijn geweest. Ondertussen ben ik nu 4x geweest. De echte ommezwaai is er nog niet maar gelijk na die eerste week verdwenen mijn hartkloppingen en echt angstig ben ik niet meer geweest. De eerste keer vond ik doodeng, er gebeurt natuurlijk weer van alles in dat hoofd van mij. ENG!!! Maar Ingrid stelde mij gerust en legt heel rustig uit wat er aan het veranderen is in je lijf en dat je hoofd bijvoorbeeld, daar gelijk op reageert. Licht in je hoofd, duizelig. Maar je moet er doorheen en na een paar maal goed (!) ademen verdwijnt dat gevoel.

Die eerste week hoefde ik alleen door mijn buik te ademen omdat ik er veel te veel mee bezig was. Dus vanaf week 2 kreeg ik pas voor het eerst de flank ademhaling erbij. Die voelt voor mij heel vertrouwt. Nu ben ik bij de 4 in en 7 uit aangekomen, ieder 15 keer. En weet je hoe ik weet dat het helpt?

Vorige week ben ik getrouwd, wat heel spannend is. Ingrid zei van te voren: Je concentreert je op wat die man zegt, en let niet op al die vlindertjes om je hoofd. Zo treffend gezegd!! En inderdaad, ik hoorde precies wat hij zei en niets van het kleine neefje wat om ons heen een rotherrie liep te maken. Dit was zo goed voor mijn zelfvertrouwen.

Maar, ik ben al jaren niet in een bioscoop geweest. Daar moet ik dus wel heen van Ingrid maar ik ben er nog niet helemaal aan toe. Dat komt vast ook goed. Ik zie het aan 2 van mijn collega’s die helemaal de oude zijn. En nergens meer last van hebben. Geweldig Ingrid! Nu al hartstikke bedankt.

Wat zo belangrijk is, is dat je daar ligt of zit en dat diegene je gewoon helemaal begrijpt en het ook goed onder woorden kan brengen. Je hebt niet het idee dat je je aanstelt. Ik heb mij altijd geschaamd om hiervoor uit te komen. En sinds ik dat hardop heb gezegd……voel ik mij al een stuk beter. 

Marika

Mijn naam is Arno, 55 jaar en getrouwd. Wij wonen op de Utrechtse Heuvelrug. Sedert 1980 ben/was ik werkzaam als bankdirecteur in het centrum van Amsterdam. Tijdens mijn werkzaam leven vanaf de jaren ’70 tot december ben ik in totaal ongeveer 14 dagen ziek geweest (griepjes). 

December werd ik onwel in de auto en ben na een “martelgang” toch thuisgekomen.

De volgende dag onmiddellijk naar mijn huisarts die mij totale rust voorschreef. Na verloop van tijd bleek dat ik een Afrikaans virus had opgelopen. Mijn weerstand verminderde en verminderde. Augustus bleek (gelukkig) na onderzoek dat mijn bloed weer in orde was. Dus……onmiddellijk op vakantie gegaan naar Engeland. De eerste dag ging uitstekend maar de tweede dag kreeg ik geweldige spanningen en duizeligheden en ben met de nodige moeite weer naar huis gereden. De spanningen en duizeligheden werden sterker en sterker. Het ene onderzoek na het andere volgde (van ziekenhuis naar ziekenhuis). Niets concreets te vinden, heel geruststellend, behalve als je je beroerd blijft voelen.

Tot overmaat van ramp werd ik in mei weer onwel in de auto, gelukkig vlak bij huis. ’s Nachts om 4 uur heeft mijn vrouw een arts laten komen die vaststelde dat ik een acute ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan had opgelopen. Drie dagen niet kunnen lopen (op handen en voeten) en circa 6 weken met een stok. Na verloop van tijd was die ontsteking over maar de spanning en de angst voor het autorijden waren nog sterker geworden. Niet meer autorijden (terwijl auto’s een van mijn hobby’s zijn), niet meer de deur uit etc. U herkent het wel. 

Om een lang verhaal kort te houden: ergens in maart zat ik voor de zoveelste keer weer televisie te kijken, wat moet je anders! 

Ik viel in een medisch programma van de AVRO waarin Siem de Groot aan het woord was. Ik dacht: dit kan niet waar zijn, dit is mijn verhaal! 

De volgende dag Siem de Groot gebeld en met hem mijn ervaringen doorgenomen. 

Al snel bleek dat ik waarschijnlijk verslaafd was aan zuurstof en last had van een paniekstoornis. Hij vertelde dat dit goed te behandelen was met de DANA- methode. 

Half juni ben ik bij de stichting A.F.H.H. met de DANA- methode begonnen. Na het eerste onderzoek bleek al dat ik veel te veel zuurstof tot mij nam. Dat lossen we wel op zei hij optimistisch, ik dacht ja ja dat zal wel. 

Na zo’n drie behandelingen voelde ik mij fit genoeg om naar een groot diner in een mooi dorp op de Heuvelrug te gaan. Ik zat naast de plaatselijke vrouwelijke wethouder die aan een vriendin naast haar vertelde dat de zoon van een kennis ernstige problemen had, maar dat hij nu onder behandeling was bij een ademhalingsspecialist van A.F.H.H. en dat hij geweldige vorderingen maakte. 

Het kwartje viel en ik zei dat is ook mijn therapie!! 

Na verloop van tijd ging het steeds beter en beter. 

Ik moet zeggen dat de wijze waarop de stichting A.F.H.H. met haar patiënten omgaat, de rust, vriendelijkheid, optimisme en het resultaat wat de therapie geeft geweldig is. Siem bedankt voor je hulp en de DANA–methode 

P.S. Mijn vrouw heeft, gezien de positief gewijzigde omstandigheden voor haar en mij twee jonge labradors in huis gehaald!!!!! 

Arno

Mij naam is Hennie  45 jaar, getrouwd en twee meiden van 20 en 17. De eerste keer dat ik een paniekaanval kreeg is ongeveer 10 jaar terug. Al die jaren heb ik oxazepam gebruikt, maar toch zat ik niet goed in mijn vel. De klachten van angst, benauwdheid, pijn op de borst, die bleven tot wat in mindere mate.Tot 4 maanden terug, toen ging ik weer helemaal door het lint. Bij mijn zus op visite begon ik ineens te zweten, kreeg druk op de borst en werd angstig. Ik ben naar de huisarts gegaan. Die dacht dat het iets te maken had met de overgang. Rustgevende tabletten; Zoloft, Alprazolam en Livial, voor de overgang, maar niets veranderde behalve de opvliegers. 


Ik durfde niet meer auto te rijden, ging niet naar de winkel, niet naar familie en vrienden. Ik durfde niet meer alleen te zijn en lag de meeste tijd van de dag op bed. Op een dag zei mijn zus ik heb een verhaal gelezen in het boekje van de stichting A.F.H.H. en het klopt precies met jou klachten.

We gingen samen naar de huisarts om hem het boekje te laten lezen. “Ja” zei hij “Je bloed is goed, alleen een cyste bij je linker schildklierkwab, maar daar kan het niet aan liggen. De stichting ken ik niet, maar ik sta er wel achter als je het probeert.” Trijnie, mijn zus, heeft Ingrid voor een afspraak gebeld. Zelf durfde ik niet. Samen zijn we naar haar toe gegaan, waar ik erg tegenop zag.

Eenmaal daarbinnen voelde ik mij gelijk op mijn gemak. Alles met haar doorgenomen. Wat mijn klachten waren, hoe de training zou verlopen en ik kreeg ademhalingsoefeningen mee naar huis. Wat knapte ik op in een paar weken tijd. Ik kreeg weer zin in het leven en werd langzamerhand weer de oude. Ik ging minder gebruik maken van de medicijnen, ging weer naar de winkel, op visite en rij weer auto. Zonder hulp van Ingrid, mijn gezin, de twee jongens van de meiden, zus Trijnie, ouders, Dr. Mors en vrienden was ik niet zover gekomen. 

Ingrid ontzettend bedankt voor je luisterend oor, geduld en gesprekken. Ik voelde mij thuis bij jou en je bent een geweldige therapeute. Je gaf me steeds het juiste zetje om door te gaan. Nogmaals Ingrid ontzettend bedankt, je bent zelf ook top. 

Hennie

Ik zal mij even voorstellen. Mijn naam is Irma en ik ben 33 jaar. Ik heb twee kinderen van 2 en 6 jaar oud. Ik was altijd een bezige bij, ik was altijd met tien dingen tegelijk bezig en daar voelde ik me ook goed bij, tot een jaar geleden. Heel langzaam aan voelde ik mij steeds rotter worden. Ik was vaak moe en erg prikkelbaar, vooral tegen me man en kinderen. Tegen de buitenwereld probeerde ik zo normaal mogelijk te doen, vooral niet zeggen hoe ik me voelde want dat hoorde niet bij mij.

Totdat ik op een gegeven moment pijn op mijn borst, hartkloppingen en ademnood kreeg. Ik werd er bang van maar naar de dokter gaan deed ik niet want ik dacht dit gaat wel weer over, een beetje te druk gehad misschien. Maar als ik rust nam werd het juist erger. Ik was de hele dag bezig met wat ik nog moest doen, maar eigenlijk kwam er niets uit mijn handen, dit frustreerde mij nog meer.

Zo heb ik maanden geleefd totdat mijn vader plotseling met hartklachten opgenomen werd, daarna ben ik helemaal ingestort. Ik dacht dat ik het ook aan mijn hart had. Mijn vader kwam weer thuis na een week. Dat moment toen hij thuiskwam heb ik mijn eerste hyperventilatieaanval gehad. Ik dacht echt dat ik dood ging, maar wilde niets zeggen en ben snel naar mijn eigen huis gegaan in de hoop dat het over zou gaan. Maar nee het werd alleen maar erger. Ik dacht ach dit overkomt iedereen wel eens en wilde er niet meer aan denken en al helemaal niet met iemand over praten, want wat zouden ze wel niet van mij denken. Het duurde niet lang of ik had mijn tweede hyperventilatieaanval. Ik was in de bioscoop en daar kwam dat gevoel weer opzetten. Ik heb het gered om te blijven zitten, maar je wilt niet weten hoe rot ik mij voelde. Het zweet stond op mijn voorhoofd, mijn kaken helemaal verstijfd en vooral diep inademen. Ik dacht dat het daardoor minder zou worden.

Een paar dagen later op de snelweg weer dat gevoel. Ik ben naar huis gegaan en ben zo vreselijk gaan huilen dat heeft een dag geduurd. Vervolgens ben ik naar de dokter gegaan en ik kreeg oxazepam. Dat hielp wel maar dat voelde niet goed. Ik dacht dit moet toch een oorzaak hebben. Ik ben gaan zoeken op internet en daar vond ik de stichting A.F.H.H., wat was dat een verademing om te lezen. Ik heb meteen de volgende dag gebeld.

Wat was dat geweldig om met iemand te praten die je gewoon begreep zonder veel uit te leggen. Ik ben gestart met de training. Nadat ik de oefeningen ben gaan doen ging het al een stuk beter met mij. Ik kan weer genieten van mijn kinderen en de gejaagdheid is eruit. De dag dat ik bij de stichting A.F.H.H. binnen kwam had ik 34 klachten en nu heb ik er nog maar 4, maar dat is puur spanning en dat zal moeten slijten.

Groeten van een ex- hyperventilatiepatiënt  

Irma