Ervaring Snezana

Mijn naam is Snezana Langenberg.

Het is voor mij alweer 14 jaar geleden dat ik last kreeg van hyperventilatie, maar ik kan het me nog herinneren, als de dag van gisteren!

Ik was net bevallen van mijn dochtertje en ik voelde me alles behalve happy.

Naarmate de weken vorderden voelde ik me steeds slechter.  Ik was zo ontzettend moe, maar kon zeer  slecht slapen. Ik was constant duizelig en tolde op mijn benen, totaal geen eetlust  en als ik dan al wat at, dan werd ik ontzettend misselijk, en moest overgeven. Heel veel last van hoofdpijn, pijn in mijn schouders en nek en  nog tig van dat soort fijne klachten.

Ik stond strak van de spanning en kon allesbehalve genieten van mijn kleine meisje. Sterker nog als zij huilde, raakte ik in paniek.  Ja als je net bevallen bent, verwacht je dat je op een roze wolk leeft, wat ik overigens met mijn eerste kindje wel had ervaren, waardoor je je alleen maar nog onzekerder voelt!

Mijn huisarts kon ook niks voor me betekenen, want het hoorde volgens hem nou eenmaal bij de zwangerschap en bevalling, en het ging heus wel vanzelf weer over. Nou niet dus!!! 

Niet lang daarna kreeg ik mijn eerste paniekaanval.  Ik werd compleet overmand door angst, ik dacht dat ik doodging, en raakte alleen nog meer in paniek, echt vreselijk. En er volgde natuurlijk meer paniekaanvallen en mijn klachten werden alleen maar heftiger. Hartkloppingen, pijn op de borst, maagklachten, diarree, slecht zien, dood en tintelend gevoel in mijn gezicht, armen en benen, en vooral veel angst.

Voor de verandering maar weer naar de huisarts, die me toen medicatie heeft voorgeschreven, en verder wist hij het niet,  ik moest het maar zelf uitzoeken.                                            

Zo heb ik dik 2 jaar heen en weer gehobbeld van fysiotherapie naar haptonomie, fytotherapie, acupunctuur, psycholoog, homeopathisch arts. Maar mijn klachten bleven, bepaalde periodes werd het iets beter, maar eigenlijk voelde ik me altijd ziek.           

Zo jammer dat niemand me kon vertellen, dat mijn klachten te maken hadden met  chronische hyperventilatie! Hier moest ik zelf zien achter te komen. En eigenlijk op het moment dat ik bedacht, dat het iets was waar ik mee moest leren leven, toen dook er een gezondheidsblad op met een stukje over hyperventilatie en de stichting angst, fobie en hyperventilatie

Vol verbazing las  ik het stuk,  het was zo herkenbaar voor me, de puzzelstukjes vielen op hun plek. Nou daar had ik wel interesse in, dus ik besloot de ademhalingstraining te volgen.  Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.                                                                                                                                     

Ik woon in Veenendaal en moest toender tijd  naar Assen.  Nou dat is 3 uur heen en 3 uur terug met de trein. Autorijden dat durfde ik niet, dus het was een hele onderneming.  Mezelf maar flink moed ingepraat en gestart. De eerste weken voelde ik totaal geen verbetering, dus ja dan ga je wel twijfelen, maar gelukkig had ik ontzettende fijne begeleiding van Siem , die me overal in steunde en me erdoorheen  heeft gesleept. Tot op het moment dat ik me beter begon te voelen, dat was zo geweldig. Ik kon me alleen bedenken, waarom ik dit niet eerder had geweten.

Juist omdat er zo weinig bekend was  op het gebied van hyperventilatie, heb ik besloten om mezelf om te scholen en op te leiden tot ademhalingscoach. Ik ben nu 10 jaar werkzaam voor de stichting. En ik vind echt dat ik de mooiste baan heb die er bestaat. Met heel veel liefde doe ik dit ontzettend dankbare werk. Het is zo fijn als je de mensen weer ziet opleven, dat de klachten verdwijnen, dat ze uit hun isolement komen en weer kunnen genieten van het leven. Dat ze gewoon zichzelf weer kunnen zijn, echt geweldig.

Liefs Snezana